3. Vancouver cz.2

Tak, Simon, żałuję!

Po Vancouver ludzie często mnie o to pytali. Zbywałam ich niedbałym wzruszeniem ramion i pozostawiałam bez odpowiedzi. Nie dlatego, że nie czułam wyrzutów sumienia, po prostu uważałam, że jesteś jedyną osobą na świecie, która powinna usłyszeć z moich ust to proste i zdecydowane TAK. Nie banda szukających sensacji dziennikarzy, nie grupa znajomych i nieznajomych, nawet nie twój trener. Tylko Ty! Jedyny, który wiedziałby, że nie chodzi o pracę. Nie o to, że straciłam nad sobą panowanie na antenie i na oczach – a raczej uszach – ponad dziewięciu milionów Polaków zwyzywałam Cię językiem godnym klasycznego menela spod sklepu. To była kropka nad i, wybuch wulkanu, w którym lawa wrzała przynajmniej od początku turnieju. Poplątałam się chyba jeszcze zanim przyjechałam do Kanady. W Whistler już tylko coraz dalej przesuwałam granicę swojej głupoty i bezczelności, popełniałam grzechy nie do wybaczenia.

Nie żałuję, że bardziej kibicowałam Adamowi, że wybrałam sport zamiast przyjaźni.

Wiem, że to rozumiałeś.

Mogłeś wmawiać sobie, że idealnie rozgradzasz życie prywatne od kariery, ale powiedz, Simi, tak szczerze:

Ile razy pojechałeś na trening, kiedy Jana leżała chora w łóżku?

Ile zgrupowań wygrało z romantyczną kolacją urodzinową/imieninową/rocznicową?

Ile walentynek spędziłeś gdzieś hen daleko na zawodach?

Ile razy zapomniałeś o jej święcie a ile o dniu, w którym zdobyłeś swoje pierwsze Olimpijskie Złoto?

Nie oszukuj się. Skoki zawsze były numerem jeden. Tylko te decyzje były zbyt oczywiste, aby uznać je za wybór.

Pokazałam Ci, jakie to uczucie przegrać z miłością do sportu.

Żałuję jednak, że zrobiłam to w tak podły sposób.

Żałuję, że Cię zraniłam.

Najbardziej żal mi jednak tego, że miałam dość odwagi, aby wyznać prawdę Janie, ale zabrakło mi jej, aby porozmawiać z Tobą. Aby przyznać się, że wtedy na dyskotece wcale nie kłamałam.

Że to, co wydarzyło się później, to jedyna chwila z całego Vancouver, której nie chciałabym wymazać z pamięci.

***

„I’d take a vow of silence
I wouldn’t say a single word
Until you really heard
If I were sorry”

[Frans – If I were sorry]

Leżała nieruchomo, z wciąż zamkniętymi oczami wsłuchując się w jego nieporadną krzątaninę. W pośpiechu zbierał rozrzucone po podłodze ubrania, próbując jednocześnie jej nie obudzić i jak najszybciej opuścić miejsce swojej zbrodni. Nie patrzył w stronę łóżka, mimo to ze wszystkich sił starała się utrzymać miarowy, senny oddech. Nie dać po sobie poznać, że też się obudziła. Niestety zaciskające się coraz mocniej zęby i przyśpieszające bicie serca skutecznie jej to utrudniały. Odetchnęła więc, chyba trochę zbyt głośno, kiedy w końcu sięgnął po kurtkę i skierował się do wyjścia. Słyszała jak przekręca klamkę, a jej drobne piąstki odruchowo zakleszczyły się na białym, zmiętym i wciąż pachnącym nim prześcieradle.

NO SPADAJ JUŻ!

- Wiem, że nie śpisz – mruknął cicho, opierając czoło o framugę drzwi. Drewniana przeszkoda dzieląca go od wolności. A przecież wystarczyło leciutko je uchylić i po prostu sobie iść. Cholerny Ammann! - Posłuchaj, Itka, ta noc...

- Była głupotą! - weszła mu pośpiesznie w słowo. Za nic na świecie nie chciała, aby padło to z jego ust. Udekorowane jakimś słodkim, wyświechtanym frazesem w stylu 'Bardzo Cię lubię, ale Jana jest miłością mojego życia' czy 'Było cudownie, ale powinniśmy o tym zapomnieć'. Serdeczne dzięki, obejdzie się bez tego. Chciała tylko wykluczyć go z walki o medale, a nie skomplikować sobie doszczętnie życie i poobijać serce. - Daj spokój, Simi, obydwoje doskonale wiemy, dlaczego to zrobiłam. - Odwrócił się powoli i po raz pierwszy tego poranka ich spojrzenia się przecięły. Lubiła jego oczy, ale nienawidziła tego, jak potrafiły ją rozczytać. Szczególnie teraz, kiedy zupełnie naga kuliła się pod kołdrą. Jakby wszystkie grzechy wypisane miała na nieokrytej niczym skórze. Szybko zarzuciła więc na siebie wyciągniętą spod poduszki koszulkę nocną i przywdziała na usta bezczelny, prowokujący uśmieszek. - Chciałam spić cię tak, żebyś dzisiaj rzygał dalej niż skakał. - Nie wyglądał na zaskoczonego czy złego. Pokręcił jedynie z rozbawieniem głową. Była tak przewidywalna w swojej adamowej obsesji, czy raczej jemu było to aż tak bardzo na rękę? Jedna niespełniona miłość mniej, jeden problem z głowy. A ich mały sekrecik co najwyżej odbije mu się czkawką podczas składania małżeńskiej przysięgi. - Nie sądziłam tylko, że aż tak nas poniesie.

Mruknął coś pod nosem, wbijając wzrok we własne stopy i nerwowo drapiąc się po karku. Widziała, jak ze sobą walczy, jak zagryza czające się na końcu języka słowa. Przecież jej wytłumaczenie było takie proste, takie pasujące im obojgu. Wypili za dużo i zrobili coś głupiego. Coś, czego oboje żałują i powinni jak najszybciej o tym zapomnieć. Tylko co z tym wszystkim, co mu powiedziała? Możne da się wymazać z pamięci przygodną noc z kobietą poznaną na imprezie, ale jak zrobić to z wyznaniem miłości swojej najlepszej przyjaciółki?

Nie zdążył podjąć decyzji. Wesoła, skoczna melodyjka z jego telefonu niespodziewanie rozerwała panującą w pomieszczeniu ciszę i zdecydowała za niego.

- Andi po mnie przyjechał. - Uśmiechnęła się i skinęła lekko głową w ramach odpowiedzi. Spokojnie mogła go teraz zniszczyć. Jednym słowem, malusieńką aluzją do wyznania prawdy Janie była w stanie rozwalić mu psychikę w drobny mak na kilka godzin przed najważniejszym konkursem sezonu. Rozpętać piekło, z którego nie dałby rady wyjść bez szwanku. Zamiast tego, podeszła do niego i mocno przytuliła. - Porozmawiamy o tym po zawodach? - Musiał, do diabła, musiał wiedzieć, czy mówiła prawdę!

- O ile mnie pamięć nie myli, po zawodach będzie już pan zaręczony, panie Ammann – palnęła, nim zdążyła ugryźć się w język. Jego oświadczyny były ostatnią rzeczą na świecie, o której chciała teraz rozmawiać.

- Tylko jeśli wygram.

- Więc pozostaje mi mieć nadzieję, że tak się nie stanie – powiedziała to tak, że przez chwilę naprawdę uwierzył. Dopiero jej cwany uśmieszek przypomniał mu, że w sprawie skoków nigdy nie chodzi o niego. Oczywiście, że będzie miała nadzieję na jego porażkę, ale tylko i wyłącznie w kwestii wygranej Adama. - Życzyłabym ci powodzenia, ale przecież mnie znasz.

Czy ona mogła być jeszcze bardziej porąbana?

Czy on mógł uwielbiać ją jeszcze mocniej?

- Itka... - rzucił jeszcze, będąc już prawie za drzwiami. – Pamiętaj tylko, co stało się, kiedy ostatni raz knułaś przeciwko rywalom Małysza.

***

„If I were sorry
it would be a different story”

[Frans – If I were sorry]

- Możesz mi, do cholery, wytłumaczyć, dlaczego od rana dobija się do mnie Jana z pytaniem gdzie jesteś, bo nie może się do ciebie dodzwonić? - warknął Küttel, kiedy tylko jedna noga Simona znalazła się w jego aucie. UPS! No to chyba miał przechlapane. - Myślałem, że mam cię kryć przed trenerem, debilu, a nie przed kobietą, z która ponoć chcesz spędzić resztę życia! Gdzieś ty był całą noc?

Próbował nad tym zapanować. Naprawdę próbował z całych sił, ale szeroki, głupkowaty uśmiech mimowolnie zagościł na jego twarzy na samą myśl o tym, co lada moment miało paść z jego ust. Podobało mu się brzmienie tych słów.

- Itka wyznała mi miłość – rzucił w końcu, a Andreas z wrażenia chyba aż zapomniał, że prowadzi auto, bo omal nie władował ich w zaspę. - Możesz mnie łaskawie nie zabić tuż przed szansą na zdobycie czwartego olimpijskiego złota?

- Czy ty się słyszysz, kretynie? Ta wariatka przez tydzień traktowała cię jak największego wroga, a teraz, tak całkiem przypadkiem w noc przed najważniejszym konkursem, spotyka się z tobą i mówi, że cię kocha? Rany, Simon, nie możesz być aż tak głupi!

- Nie, Andi, to nie tak! Przyznała mi się, że wyciągnęła mnie na imprezę specjalnie, ale potem po prostu się upiła, wiesz jaki ona ma łeb, i… Dobra, może jestem naiwnym debilem, ale wierzę, że mówiła serio. Cholera, Küttel, co ja mam teraz zrobić? – Spojrzał wyczekująco na przyjaciela, jakby liczył, że ten znajdzie jakiś złoty środek. Nie żałował ostatniej nocy, ale też nie było tak, że nagle go olśniło, że zdał sobie sprawę z miłości do Aidy, a kilka cudownych lat z kobietą jego życia poszło w odstawkę. – Kocham Janę! Kurde, byłem tego pewien jak niczego innego na świecie. Kocham ją i chcę się z nią ożenić, ale…

- Ale to Itka – zakończył za niego kumpel, wciąż z rezygnacją i niedowierzaniem kręcąc głową. Lubił panienkę Roztropek. Naprawdę ją lubił, ale jeśli chodziło o rywalizację z Małyszem po prostu jej nie ufał. Zbyt dobrze wiedział do czego jest zdolna i bał się, że nie zawaha się nawet zranić Simona, aby tylko osiągnąć swój cel. – Wpakowałeś się w niezłe bagno, młody i nie mam pojęcia, co ci poradzić. Jana to wspaniała kobieta i wiem, że byłeś z nią naprawdę szczęśliwy, więc, proszę cię, nie spieprz tego i nie zrań jej. Nawet jeżeli jesteś w stanie zrobić wszystko, żeby nie stracić Aidy.

Przegrać medal i zostawić ukochaną…

Wszystko to wielkie słowo.

***

Wiesz dlaczego jeszcze rozstałem się z Janą?

Rozmawiałem kiedyś z Adamem. Podejrzewał, że poprosiłaś mnie o przegranie tego konkursu, a ja się nie zgodziłem.

Powiedziałem mu prawdę.

Zadał mi wtedy tylko jedno pytanie. Jedno, cholernie proste pytanie:

A gdyby cię poprosiła?

Co bym zrobił, gdybyś zamiast kłamać, knuć i kręcić po prostu poprosiła, żebym przegrał?

Nigdy mu nie odpowiedziałem.

Bo nie wiem.

Skoki to nie szachy, Itka. Nie siadasz na belce, aby kalkulować. Siadasz, żeby polecieć jak najdalej.

Zaczniesz kombinować w powietrzu i sklepiesz bulę. Zamiast drugiego miejsca, zajmiesz trzydzieste. A my, do licha!, walczyliśmy o medale olimpijskie.

Dlatego nie mam pojęcia, co bym zrobił, ale pamiętam tamten poranek. To poczucie, że jestem gotów dla Ciebie na wszystko.

I pamiętam słowa trenera, po pierwszym skoku:

A spróbuj tylko zepsuć dla niej drugą serię, to ci nogi z dupy powyrywam!

Nie mogłem być z kobietą, która przegrała z miłością do sportu, wiedząc, że dla innej byłem gotów przegrać Olimpijskie Złoto.

Gdybyś poprosiła...

Nie, chwila, Ty nawet prosić nie musiałaś...

Znałem Cię.

Wystarczyło, żebyś nie zachowała się jak wredna suka.

********

Myślałam, że zmieszczę się z tą kanadyjską częścią w dwóch rozdziałach, ale bardzo nie lubię tworzyć takich wielostronicowych kombajnów. Dlatego postanowiłam nieco dłużej się nad Wami poznęcać i rozłożyć to na dwa kawałki. Co prawda tą końcówką już chyba całkowicie się zdradziłam, ale trudno. Nie o niespodzianki w tej historii chodzi.

W każdym razie, mam nadzieję, że ktoś tu jeszcze w ogóle jest i chce to czytać.

Miłego słuchania Fransa :D Musiałam!